Opis

Rzeczpospolita Polska – Obligacja 3% Premjowej Pożyczki Inwestycyjnej wartości imiennej sto złotych w złocie. II emisja, seria 015552, nr 31. Warszawa, 1 maja 1935 r. Druk: Polska Wytwórnia Papierów Wartościowych, Warszawa. Druk wielobarwny w brązie i seledynie, giloszowa siatka zabezpieczająca, orzeł państwowy w owalnym medalionie, monogramy RP w narożnikach bordiury, numeracja serii i obligacji drukowana czerwono, faksymile czterech podpisów. Na odwrocie plan losowania wygranych i plan umorzenia. Obligacja na okaziciela.

Pożyczka z 1935 roku wyszła w dwóch emisjach po 115 milionów złotych w złocie, obie z tą samą datą 1 maja i w tym samym układzie graficznym, ale w dwóch różnych kolorach: pierwsza w granacie, druga — ta — w brązie. Na Giełdzie Warszawskiej notowano je osobno, jak dwa różne papiery. Kolekcjonerzy kompletują je parami i to właśnie brązowa bywa tą, której w zestawie brakuje.

Czym była 3% Premjowa Pożyczka Inwestycyjna

Pożyczkę uruchomiono ustawą z 26 marca 1935 roku, upoważniającą ministra skarbu do zaciągnięcia wewnętrznego długu inwestycyjnego. Pieniądze miały iść na rozbudowę sieci komunikacyjnej, roboty wodne, popieranie ruchu budowlanego i inwestycje o znaczeniu ogólnopaństwowym, a częściowo na konwersję i spłatę wcześniejszych zobowiązań Skarbu. Warunki wypuszczenia określiło rozporządzenie ministra skarbu z 29 marca 1935 roku, kwotę — rozporządzenie z 29 maja: łącznie 230 milionów złotych w złocie w dwóch emisjach po 115 milionów, każda złożona z 23 000 serii po 50 obligacji. Oferowany egzemplarz należy do emisji drugiej.

Data na papierze — 1 maja 1935 roku — wypada dwanaście dni po uchwaleniu konstytucji kwietniowej i jedenaście dni przed śmiercią Piłsudskiego. Urząd ministra skarbu sprawował wtedy Władysław Zawadzki, a subskrypcję prowadzono na warunkach, w których posiadacze obligacji 6% Pożyczki Narodowej z 1933 roku mogli nimi opłacić do połowy nowego wkładu. Papier dopuszczono do obrotu na Giełdzie Warszawskiej 20 kwietnia 1936 roku; obligacje tej pożyczki odpowiadały tam za około 12–13 procent całego obrotu papierami procentowymi. Na 1 kwietnia 1939 roku w obiegu było pełne 230 milionów.

Przedwojenne obligacje skarbowe nigdy nie zostały wykupione. Ministerstwo Finansów stanowisko podtrzymuje: obsługa zobowiązań z papierów emitowanych przed 1 września 1939 roku wymagałaby odrębnej ustawy, a prace nad nią wstrzymano; roszczenia z obligacji tej właśnie pożyczki sądy oddalały jako przedawnione. Papier wartościowy przestał więc być papierem wartościowym i stał się dokumentem historycznym — jednym z najbardziej okazałych graficznie świadków polityki inwestycyjnej II RP.

Każda obligacja ma własny numer serii i numer sztuki. Podana cena jest za 1 obligację. Stan ogólny od dobry- (ślady składania/delikatne przykurzenia), do bardzo dobry.