Opis

Grażyna nazywała się kiedyś Karyna. Poemat nosił tytuł „Korybut książę Nowogródzki”, a rzecz działa się za czasów Kiejstuta, nie Witolda. Wiadomo to z autografu, który przechowywał hrabia Aleksander Przezdziecki – i o tym właśnie informuje przypis wydawcy wydrukowany w tym tomie, na stronie poprzedzającej tekst poematu. Egzemplarz pokazuje więc nie tylko gotowy utwór, lecz ślad tego, jak Mickiewicz go przerabiał.

Mickiewicz, Adam
Pisma Adama Mickiewicza. Wydanie zupełne. Tom II.
Paryż, w drukarni L. Martinet, przy ulicy Mignon 2, 1860. — 330 str.

Pierwsze pełne zbiorowe wydanie pism Mickiewicza po jego śmierci w 1855 roku, przygotowane w Paryżu. To wydanie emigracyjne miało nad krajowymi przewagę zasadniczą: nie przechodziło przez rosyjską ani austriacką cenzurę. W Warszawie w tych latach dzieła Mickiewicza ukazywały się okrojone; w Paryżu u Martineta drukowano je w całości.

Zawartość tomu: Grażyna (s. 1), Konrad Wallenrod (s. 81), Giaur (s. 193), Sonety krymskie (s. 275), Zdania i uwagi (s. 307).

Jest tu więc cały Mickiewicz „litewski” i wschodni w jednym woluminie. Dwie powieści poetyckie z dziejów Litwy pogańskiej, przekład Byronowskiego „Giaura” – jedno z najważniejszych tłumaczeń w polskim romantyzmie, w którym Mickiewicz mierzył się z poetą, od którego sam brał wzór – oraz Sonety krymskie, otwarte „Stepami akermańskimi”: wóz nurzający się w zieloności jak łódka, koralowe ostrowy burzanu, i to zakończenie, w którym cisza jest tak wielka, że słychać byłoby głos z Litwy. Zamykają tom „Zdania i uwagi”, aforystyczne dwuwiersze z lektur mistyków.

Oprawa: skóra i płótno z epoki, grzbiet na zwięzach, tłoczone ślepo napisy: Adam Mickiewicz oraz Konrad Wallenrod, Grażyna. Krawędzie i narożniki przetarte, skóra na grzbiecie spatynowana.

Stan dobry. Papier z charakterystycznymi dla epoki rdzawymi plamkami, najliczniejszymi na kartach początkowych i końcowych.