Opis

Rzeczpospolita Polska – Obligacja 6% Pożyczki Narodowej na 50 złotych w złocie, nr 1708127. Warszawa, 2 stycznia 1934 r. Druk: Polska Wytwórnia Papierów Wartościowych, Warszawa. Druk wielobarwny w zieleni i szarości, orzeł państwowy w prostokątnym medalionie, giloszowa siatka zabezpieczająca, cyfra 6% w czterech narożnikach, numeracja czerwona. Nazwisko subskrybenta wpisane odręcznie atramentem. Faksymile czterech podpisów.

Latem 1933 roku rząd wiedział już, że dochody budżetu, przed kryzysem sięgające około trzech miliardów złotych, wyniosą tylko 1,86 miliarda, a deficyt zamknie się kwotą 371 milionów — mniej więcej jedną piątą budżetu. Odpowiedzią była pożyczka wewnętrzna, rozpisana rozporządzeniami Prezydenta RP z 5 września i 27 października 1933 roku oraz rozporządzeniem ministra skarbu z 7 września. Subskrypcję otwarto 28 września 1933 roku, prowadziły ją Bank Polski, Bank Gospodarstwa Krajowego, Pocztowa Kasa Oszczędności i kasy urzędów skarbowych. Obligacje sprzedawano po 96 złotych za 100, płatne w sześciu ratach do marca 1934. Odcinki wypuszczono w nominałach 50, 100, 500, 1000 i 10 000 złotych.

Akcja miała charakter kampanii narodowej i przyniosła około 350 milionów złotych od blisko półtora miliona obywateli. Pierwszym Komisarzem Generalnym Pożyczki Narodowej był Stefan Starzyński, późniejszy prezydent Warszawy; po nim urząd objął Anatol Minkowski. Subskrypcję kwitowano najpierw dyplomami, a właściwe obligacje wydawano od 1 lipca 1934 roku — stąd data 2 stycznia 1934 na papierze i częste określanie tej emisji rokiem 1934.

Oprocentowanie 6 procent, dwadzieścia kuponów półrocznych — pierwszy płatny 1 lipca 1934, ostatni 2 stycznia 1944. Cała pożyczka podlegała jednorazowej spłacie 2 stycznia 1944 roku, czyli w momencie, w którym Polski jako państwa obsługującego swój dług nie było. W 1936 roku posiadaczom zaproponowano dobrowolną konwersję na 4% Pożyczkę Konsolidacyjną: niższe oprocentowanie w zamian za papier zbywalny. Kto nie skonwertował, został z obligacją imienną, której nikt nigdy nie wykupił — na 1 kwietnia 1939 roku w obiegu pozostawało jeszcze ponad 188 milionów złotych tej pożyczki.

Każda obligacja ma wpisane nazwisko właściciela i własny numer serii i numer sztuki. Podana cena jest za 1 obligację. Stan ogólny od dobry- (ślady składania/delikatne przykurzenia), do bardzo dobry.