Opis

(BIBLIA GDAŃSKA – II wydanie)

Biblia Swięta To jest Ksiegi Pisma Swietego Starego Y Nowego Przymierza z Zydowskiego y Greckiego Ięzyka na Polski pilnie y wiernie przetłumaczone, a teraz podług Gdańskiego Exemplarza przedrukowane

Amsterdam 1660

Część Starego Testamentu, z drugiego wydania Biblii Gdańskiej, praktycznie identycznego z pierwszym wydaniem z 1632, jeśli chodzi o rozmiar i układ tekstu.

16 starotestamentowych ksiąg (od Księgi Izajasza do Malachiasza) strony 661-898. Wymiary 19 x 12 cm.  Stan ogólny dobry- , niektóre karty ze śladami przebarwienia/dawnego zawilgocenia, zagięte rogi. Karta tytułowa w reprodukcji.

Zakres zbioru: 16 Ksiąg Prorockich (od Księgi Izajasza do Malachiasza)

Płonące Zwoje, Skrzydlate Bestie i Dolina Suchych Kości: Apokalipsa Upadłych Imperiów

Ten potężny blok szesnastu ksiąg to absolutny, niekwestionowany rdzeń biblijnej mistyki, dramatu geopolitycznego i proroctw o nadchodzącym końcu znanych światów. Jesteśmy tu świadkami bezpośredniego starcia potęgi Stwórcy z aroganckimi mocarstwami starożytności – od Asyrii po Babilon. Teksty te krążą wokół gigantycznych wstrząsów: oblężenia i makabrycznego upadku Jerozolimy, wygnania całego narodu w obce ziemie oraz tajemniczych zapowiedzi ostatecznego wyzwolenia.

Każda księga ma tu własny, niepowtarzalny i często przerażający klimat. Mamy wizjonera Izajasza opisującego rozdartą zasłonę świątyni i serafiny z płonącym węglem, oraz płaczącego Jeremiasza, który na własne oczy widzi zgliszcza świętego miasta. Mamy Ezechiela i jego wstrząsającą halucynację w Dolinie Suchych Kości, gdzie martwe szkielety zaczynają nagle oblekać się w mięśnie pod dyktando słowa proroczego. A zaraz potem wkraczamy w mrok księgi Daniela, pełnej apokaliptycznych, zmutowanych bestii wychodzących z nocnego morza oraz tajemniczych napisów płonących na ścianach pałacu, przepowiadających śmierć królów.

Równie uderzający są tak zwani Prorocy Mniejsi, stanowiący drugą część tego zbioru. To krótkie, skoncentrowane niczym trucizna księgi pełne ostrej krytyki społecznej, kosmicznego gniewu i brutalnych ostrzeżeń przed nadchodzącym „Dniem Pańskim”. To prawdziwe, mroczne starożytne arcydzieła, ociekające grozą, ale niosące też najsilniejszą obietnicę nadziei na triumf. Co ciekawe i niezwykle cenne dla kolekcjonerów starodruków – spis z 1660 roku na tej konkretnej oprawie wymienia 16 ksiąg, ukrywając tradycyjne Lamentacje wewnątrz samego zbioru proroctw Jeremiasza, co dodaje temu wydaniu unikalnego, historycznego sznytu.

5 Najsłynniejszych cytatów z tego bloku:

1. Tajemnica Cierpiącego Sługi (Księga Izajasza) Oto jedno z najważniejszych, najczęściej cytowanych proroctw mesjańskich, przewidujące kaźń, która nadejdzie setki lat później. „Lecz on zraniony jest dla występków naszych, starty jest dla nieprawości naszych; kaźń pokoju naszego jest na nim, a sinością jego jesteśmy uzdrowieni.” (Izajasz 53, werset 5)

2. Przebudzenie Umarłych (Księga Ezechiela) Kosmiczna, wstrząsająca wizja martwego narodu przywracanego do życia. „I rzekł do mnie: Prorokuj o tych kościach, a mów do nich: Kości suche! słuchajcie słowa Pańskiego.” (Ezechiel 37, werset 4)

3. Tajemnicze Słowa na Ścianie (Księga Daniela) Wyrok wydany przez niewidzialną dłoń w trakcie pijackiej uczty oznaczający ostateczny koniec imperium babilońskiego. „A toć jest pismo wyrażone: Mene, Mene, Tekel, Ufarsin. A ten jest wykład tych słów: Mene, zliczył Bóg królestwo twoje, i do końca je przywiódł.” (Daniel 5, wersety 25-26)

4. Żniwo Zdrady (Księga Ozeasza) Jeden z najpotężniejszych poetyckich obrazów konsekwencji ludzkich czynów w całej literaturze. „Iż wiatr siali, przetoż wicher żąć będą…” (Ozeasz 8, werset 7)

5. Krzyk z Głębin (Księga Jonasza) Duszne i klaustrofobiczne wezwanie uwięzionego proroka ze środka wielkiej ryby. „W utrapieniu mojem wołałem do Pana, a wysłuchał mię; z głębokości grobu wołałem, a wysłuchałeś głos mój.” (Jonasz 2, werset 3)

Spis ksiąg zawartych w woluminie:

• Izáiaſz (Izajasz): Monumentalne dzieło pełne mistycznych wizji odrodzenia Izraela i najsłynniejszych proroctw o nadchodzącym Mesjaszu.

• Jeremiaſz (Jeremiasz): Osobisty, pełen bólu i łez zapis upadku Jerozolimy oraz ostrzeżeń, których zaślepiony naród nie chciał słuchać.

• Ezechiel (Ezechiel): Kosmiczne wizje ognistego rydwanu Boga i ożywających szkieletów w Dolinie Suchych Kości, spisane w mrokach babilońskiego wygnania.

• Dániel (Daniel): Apokaliptyczne sny o zmutowanych bestiach i niezłomna wiara ludzi wrzuconych do lwiej jamy w samym sercu obcego imperium.

• Ozeaſz (Ozeasz): Poruszający, bolesny obraz Bożej miłości, zilustrowany przez szokujące małżeństwo proroka z niewierną nierządnicą.

• Joel (Joel): Przerażająca wizja inwazji szarańczy, będącej preludium do mrocznego „Dnia Pańskiego” i wylania kosmicznego Ducha.

• Amos (Amos): Surowy, bezkompromisowy krzyk prostego pasterza, który bezlitośnie piętnuje niesprawiedliwość społeczną i obłudę elit.

• Abdyaſz (Abdiasz): Najkrótsza księga Starego Testamentu, będąca jednym wielkim, surowym wyrokiem zagłady na zdradziecki naród Edomu.

• Jonaſz (Jonasz): Klaustrofobiczna i buntownicza historia uciekiniera, który wolał zostać połknięty przez morskiego potwora, niż ratować swoich wrogów.

• Micheaſz (Micheasz): Ostra zapowiedź sądu nad zepsutą władzą, kryjąca w sobie słynne proroctwo o nowym władcy rodzącym się w małym Betlejem.

• Náhum (Nahum): Bezlitosny, poetycki wyrok ostatecznej śmierci wydany na brutalną Niniwę – stolicę krwawego asyryjskiego imperium.

• Abákuk (Abakuk): Filozoficzny, pełen napięcia spór człowieka z Bogiem o sens cierpienia i sprawiedliwości w obliczu rzezi dokonywanej przez najeźdźców.

• Sofoniaſz (Sofoniasz): Mroczna, apokaliptyczna zapowiedź kosmicznego zniszczenia i „Dnia Gniewu”, po którym na zgliszczach ocaleje tylko garstka pokornych.

• Aggeuſz (Aggeusz): Twarde, mobilizujące wezwanie dla ocalałych, by przestali dbać o własne wygody i natychmiast ruszyli do odbudowy zrujnowanej Świątyni.

• Zácháryaſz (Zachariasz): Fascynujący zbiór nocnych, mistycznych halucynacji – od latających zwojów po złote świeczniki – niosący obietnicę ostatecznego triumfu.

• Málachiaſz (Malachiasz): Ostatni, surowy głos Starego Testamentu, uderzający w zepsutych kapłanów i zapowiadający posłańca, który przygotuje świat na koniec epoki.