Opis

Postylla Jakuba Wujka (1584)

Postylle Katholiczney na Niedziele Część […] Letnia od Troyce św. aż do Aduentu. Cz. 2, Kthora iuż w sobie zamyka powinność każdego człowieka Chrześciańskiego, tak przeciwko Panu Bogu, iako y przeciw bliźniemu swemu 1584

Osiem stron 85/92,  (4 karty) z szesnastowiecznej polskiej Postylli księdza Wujka.

Stan zachowania ogólnie dobry

Wymiary 28 x 19 cm. Do karty dołączony będzie Certyfikat Autentyczności, a także kartka z alfabetem gotyckim ułatwiającą rozczytanie tekstu.

Streszczenie kazania

Kazanie na Trzecią Niedzielę po Trójcy Świętej skupia się na nieskończonym Bożym miłosierdziu wobec grzeszników, zilustrowanym ewangelicznymi przypowieściami o zagubionej owcy i odnalezionym groszu. Ksiądz Jakub Wujek obrazowo przedstawia Chrystusa jako Dobrego Pasterza, który z miłością szuka zbłąkanej ludzkości, gotów nieść ją na własnych ramionach. Autor nawołuje do porzucenia uporczywego trwania w grzechu, przestrzegając przed pychą faryzeuszy oraz wpływami „kacerzy”. Podkreśla, że prawdziwe, pokorne nawrócenie człowieka przynosi ogromną, niebiańską radość w całym Kościele.

Trzy Wybrane Cytaty (w oryginalnej pisowni)

Wybrane fragmenty doskonale oddają zarówno kunszt literacki Wujka, jak i tło historyczne epoki, w której tekst powstawał:

1. O Bożym poszukiwaniu człowieka na krańcach świata (w tym w Ameryce):

„Jako teraz na oko widzimy w nowym świecie / w Ameryce y w Indiach. Abowiem zawsze Pan Bog do zginionych ludzi słał wybrane sługi swoie.”

2. O zagrożeniach dla wiary, Turcji i Moskwie:

„A iż sie tey niewieście (Matce swoiey / to iest / Kościołowi świętemu Powszechnemu) znalesć dać nie chcieli / ieżda sie bać abychom [abyście] w ktorych Kacerze gniazda swoie maią / rychło potym straszliwego namiestnika Tureckiego albo Moskiewskiego nie były wymieciony y wywrocone.”

3.  przypowieść o zagubionej owcy:

„Ktory z was człowiek / ktory ma sto owiec / á iesliby stráćił iedne z nich / izaż nie opuszcza dziewiąćdziesiąt y dziewiąći ná puśći-ey [pustyni] / á nie idzie po one ktora zginęła / áż ia naydzie? A nalázßy / kładzie ia ná rámioná swoie / raduiąc sie.”