Zakres fragmentu: Psalm 12:1 – 16:2 (według numeracji łacińskiej: XII–XVI)

Od zaprzeczenia głupca po nadzieję zmartwychwstania: Studium prawości i ufności

Te dwie strony stanowią fundamentalny zapis biblijnej antropologii i etyki, prowadząc czytelnika przez gwałtowne kontrasty ludzkiej natury. Tekst, ułożony w dwóch kolumnach z niezwykle bogatym aparatem krytycznym na marginesach, ukazuje drogę od całkowitego upadku moralnego aż po mistyczną pewność wiecznego życia.

Pierwsza strona (561) zawiera wstrząsającą diagnozę kondycji ludzkiej w Psalmie 13, rozpoczynającym się od słynnego stwierdzenia: „Rzekł głupi w sercu swoim: Niemasz Boga”. To potężny opis świata pozbawionego barier moralnych, gdzie usta pełne są złorzeczenia, a nogi prędkie do rozlewu krwi. Odpowiedzią na ten mrok jest Psalm 14, który definiuje postać męża sprawiedliwego – tego, który „chodzi bez zmazy”, nie czyni zdrady językiem i nie bierze lichwy, stając się godnym mieszkania w Bożym przybytku.

Druga strona (562) przynosi jedno z najpiękniejszych wyznań ufności w całym Piśmie Świętym – Psalm 15. Tekst ten, tradycyjnie odczytywany jako zapowiedź zmartwychwstania, opisuje Boga jako wyłączną cząstkę dziedzictwa sprawiedliwego. Przejmujący obraz „sznurów, które przypadły na osobliwych miejscach”, symbolizuje wdzięczność za los i Bożą opiekę nawet w nocy. Kluczowym momentem jest finałowa obietnica, że dusza wiernego nie zostanie pozostawiona w piekle, co nadaje tej karcie rangę jednego z najważniejszych tekstów mesjańskich w Biblii.

Wybrane cytaty:

1. Spojrzenie Boga na ludzkość (Słowo o poszukiwaniu prawdy)

„PAN z nieba poyrzał na syny człowiecze / aby oglądał ieśli iest rozumieiący ábo szukaiący Boga.”

Psalm 13, werset 2

2. O zaprzeczeniu istnieniu Stwórcy

„RZEkł głupi w sercu swoim: Niemasz Boga. Popsoowali sie / y obzydliwemi sie stali w zabawach swoich: niemasz ktoby czynił dobrze…”

Psalm 13, werset 1

3. Definicja człowieka prawego

„Który chodzi bez zmazy / y czyni sprawiedliwość. Który mówi prawdę w sercu swoim / który nie czyni zdrady ięzykiem swoim:”

Psalm 14, wersety 2–3

4. O Bożej opiece i dziedzictwie

„PAN cząstka dziedzictwa mego / y kielicha mego: tyś iest / który mi przywrócisz dziedzictwo moie. Sznury przypadły mi na osobliwych : albowiem dziedzictwo moie iest mi znamienite.”

Psalm 15, wersety 5–6

5. Zapowiedź zwycięstwa nad śmiercią (Nadzieja mesjańska)

„Albowiem nie zostawisz dusze moiey w piekle : ani dasz świętemu twemu oglądać skażenia. Oznaymiłeś mi drogi żywota / napełnisz mie weselem z obliczem twoim…”

Psalm 15, wersety 10–11