Mapa Generalnego Gubernatorstwa z Dystryktem Galicja — niemiecka, po 1941

[GENERALNE GUBERNATORSTWO] Das Generalgouvernement. [Niemcy / GG, po sierpniu 1941]. Mapa jednobarwna, wymiary 24,5 × 31 cm.

Niemiecka mapa administracyjna terytorium okupowanej Polski, wydana przez władze Generalnego Gubernatorstwa. Cała nomenklatura zgermanizowana: Warschau, Krakau, Lemberg, Litzmannstadt, Petrikau, Neusandez, Tschenstochau.

Datowanie. Mapę można dość precyzyjnie umiejscowić w czasie. Obejmuje ona Dystrykt Galicja — Lwów, Tarnopol, Stanisławów, Kołomyję, Brody — który został przyłączony do GG dopiero 1 sierpnia 1941 roku, po ataku Niemiec na ZSRR. Na północnym wschodzie widnieje Ostland, czyli Reichskommissariat Ostland utworzony w lipcu 1941. Łódź występuje już jako Litzmannstadt (nazwa nadana w kwietniu 1940). Mapa powstała zatem między sierpniem 1941 a wycofaniem Niemców w 1944 roku — w okresie największego zasięgu terytorialnego Generalnego Gubernatorstwa.

Zawartość. Objaśnienie znaków (Zeichenerklärung) rozróżnia siedzibę Generalnego Gubernatora, siedziby szefów dystryktów i starostów powiatowych (Kreishauptmann), granice dystryktów, granice powiatów oraz dawne granice powiatowe polskie. Naniesiona sieć kolejowa, drogi pierwszej i drugiej klasy, rzeki. Miejscowości sklasyfikowane w pięciu kategoriach według liczby mieszkańców. Podziałka liniowa do 150 km.

Uwagę zwraca zaznaczona przy zachodniej granicy, już po stronie Rzeszy, miejscowość Auschwitz.

Wartość dokumentacyjna. To dokument administracyjny okupanta — pokazuje, jak niemiecki aparat urzędniczy porządkował i nazywał podbite terytorium. Materiał źródłowy do historii okupacji, do dziejów regionalnych każdej z uwidocznionych miejscowości i do studiów nad kresami południowo-wschodnimi w granicach Dystryktu Galicja.

Stan. Ubytek górnego marginesu (poza polem mapy, nie narusza treści kartograficznej), ślady złożenia, papier pożółkły ze starości. Rysunek w całości czytelny, wszystkie nazwy miejscowości i legenda zachowane.

Dla kogo. Dla historyków II wojny światowej, kolekcjonerów kartografii okupacyjnej i militariów, badaczy regionalnych, muzeów i instytucji edukacyjnych.