Opis

Wymiary  35 x 25, 4 strony, ślady składania.

Prezentowany egzemplarz tygodnika posiada nadzwyczajną wartość dokumentalną i historyczną. Został wydany w niedzielę, 10 września 1939 roku – dokładnie w dniu, w którym pierwsze niemieckie patrole wkroczyły do Poznania. Jest to jedno z ostatnich tchnień wolnej polskiej prasy w Wielkopolsce, przygotowane w warunkach bezpośredniego zagrożenia wojennego.

Kluczowe atuty pozycji:

• Kontekst historyczny: Data wydania zbiega się z momentem przejścia miasta pod okupację. Numer ten był drukowany w atmosferze niepewności, co widać w „skromnej szacie” graficznej, o której wspomina sama redakcja.

• Wkład literacki Zofii Kossak: Na łamach numeru publikowane jest obszerne opowiadanie „Święte Drzewo”. Tekst ten, odwołujący się do cudownego ocalenia Lublina w XVII wieku, miał stanowić duchowe pokrzepienie dla narodu w obliczu nowej katastrofy.

• Wstrząsająca publicystyka: Artykuły redakcyjne oraz odezwa biskupa Walentego Dymka rzucają światło na nastroje społeczne pierwszych dni września. Szczególnie poruszający jest dział dla dzieci, w którym redakcja instruuje najmłodszych, jak zachować się w czasie wojny, kładąc nacisk na pomoc rodzicom i samodzielną naukę mimo zamkniętych szkół.

• Unikalność kolekcjonerska: Ze względu na chaos wojenny i późniejszą politykę okupanta wobec polskiej prasy, numery z września 1939 roku zachowały się w niewielkiej liczbie egzemplarzy, stanowiąc rzadkość na rynku antykwarycznym.

Gazeta stanowi przejmujące świadectwo heroizmu codzienności i próby zachowania normalności w obliczu nadchodzącej okupacji.

Cytaty ze strony głównej:

J. Eksc. Ks. Biskup Dymek do wiernych: Dowiadujemy się, że celem utrzymania porządku i ładu w naszym mieście utworzyła się Straż Obywatelska. Ze swej strony zwracam się do wszystkich wiernych z serdecznym wezwaniem, aby wznosili w kościołach i domach swoich gorące modły o opiekę Bożą.

Do naszych Drogich Czytelników!: Przeżywamy bardzo poważne czasy. Toteż Przewodnik Katolicki uznaje za swój pierwszy obowiązek odezwać się do swoich Drogich Czytelników by zanieść pozdrowienie i słowa umocnienia. Rzecz jasna, że licząc się z warunkami chwili obecnej w skromnej wychodzimy szacie, ale przecież przyjaciel biednie odziany może milszy wam będzie, niż w bogatym wystroju.

W górę serca! – Nad wszystkimi czuwa Opatrzność Boża!

Drogie dziatki!

Wy także rozumiecie, że dzieją się wielkie rzeczy wokoło was. Rodzice wasi zatroskani trudzą się, aby wam zapewnić bezpieczeństwo i chociażby kawałek chleba. Ale i wy macie obowiązki:

1. modlić się dużo i serdecznie za Kościół, za Polskę i wojsko nasze, za kapłanów, za rodziców, opiekunów, wychowawców, za wszystkich potrzebujących pomocy i za dusze w czyśćcu cierpiące;

2. w miarę waszych młodych sił macie obowiązek pomagać rodzicom w utrzymaniu porządku w mieszkaniu i około domu;

3. opiekować się braciszkami i siostrzyczkami, a także obcymi dziećmi, gdyby potrzebowały opieki;

4. każdego dnia znaleźć chwilę czasu na katechizm, na czytanie, na pisanie, abyście nie zapomniały wszystkiego, gdy szkoły zaczną znowu was gromadzić.

Dziatki kochane, pamiętajcie, że każde z was ma swego Anioła Stróża i że największym nieszczęściem na świecie jest tylko grzech, którego trzeba unikać.

Oddajemy was opiece Najśw. Serca Pana Jezusa, Matki Najświętszej i Waszego Anioła Stróża. Jesteśmy o was spokojni. Jesteście bowiem dzielne katolickie i polskie dzieci. Redakcja.